
Spis treści
Niedawno obchodziliśmy Pancake Day, czyli brytyjski naleśnikowy wtorek przed Popielcem, a w naszej rodzinie świętujemy też Tłusty Czwartek. Mieliśmy więc aż nadto powodów, żeby usmażyć górę naleśników. W tym roku syn zapytał, czy może zrobić je sam. Moja pierwsza myśl? Nie ma mowy. Oczami wyobraźni widziałem mąkę wszędzie, skorupki w cieście, a może nawet przypaloną patelnię czy dwie. Ale wtedy się zatrzymałem. Czy to nie dobry moment, żeby zastosować w praktyce to, co sam głoszę, i wdrożyć zasadę delegowania?
Widzisz, to bardzo przypomina to, co dzieje się w pracy. Ktoś z zespołu mówi, że chce wziąć na siebie nową odpowiedzialność albo spróbować czegoś poza swoją strefą komfortu. A Twoja pierwsza reakcja to może być „nie”, bo wydaje się to ryzykowne. Ale rzecz w tym, że jeśli nie pozwolimy ludziom rozbić kilku jajek, nigdy nie nauczą się robić omletu, a w tym przypadku naleśników.
🎧 Odcinek po angielsku z mojego podcastu Coffee Journeys:
Przypomina mi to coś, co Google odkrył w Projekcie Arystoteles. Okazało się, że najlepsze zespoły mają jedną wspólną cechę: bezpieczeństwo psychologiczne. To znaczy, że ludzie czują się na tyle bezpiecznie, że mogą podejmować ryzyko i popełniać błędy bez obawy przed oceną.
Czasem trzeba rozbić kilka jajek 🍳
Zgodziłem się więc. I rzeczywiście, nie trzeba było długo czekać, aż pierwsze jajko wylądowało, powiedzmy, na niewłaściwej powierzchni. Ale wiesz co? To część procesu. Czy chodzi o śniadanie, czy o prowadzenie zespołu: bez rozbitych jajek nie ma omletu rozwoju.
Jako liderzy czasem wahamy się z delegowaniem, bo boimy się błędów. Ale tak jak przy smażeniu naleśników, rozwój bierze się z praktycznego doświadczenia. Jeśli zrobimy to dobrze, nie rozbiją po drodze zbyt wielu jajek.
Krok 1: Pokaż, jak to się robi 🙌
Ale uwaga: nie dałem synowi po prostu patelni i nie odszedłem. To byłaby katastrofa! Zamiast tego poświęciłem chwilę, żeby pokazać mu, jak to się robi.
Najpierw wyjaśniłem, które części kuchenki naprawdę mocno się nagrzewają: „Tej części? Nie dotykaj, chyba że chcesz bliznę w kształcie naleśnika”. Potem pokazałem, jak wylewać ciasto i jak ruchem nadgarstka przewrócić naleśnik. „Cała sztuka to pewność siebie”, powiedziałem mu.
Tu pojawia się idea ekstremalnej odpowiedzialności (ang. extreme ownership) Jocko Willinka. Jako liderzy odpowiadamy za to, żeby przygotować ludzi do sukcesu. To oznacza pokazanie im, jak coś działa, zanim pozwolimy im przejąć stery.
Praktyczna wskazówka: zastosuj zasadę 80/20. Przez 80% czasu wykonujcie zadanie razem, zanim pozwolisz komuś na samodzielne 20%. Tak jak animatorzy w Pixarze szkicują ramię w ramię, zanim przekażą sobie sceny. W tym tygodniu spróbuj przez 15 minut potowarzyszyć komuś z zespołu przy pracy. Zdziwisz się, ile wyłapie.
Dokładnie tak powinniśmy delegować w pracy. Kiedy oczekujemy, że ktoś weźmie na siebie nową odpowiedzialność, powinniśmy najpierw to pokazać. Niektórych rzeczy po prostu nie da się dobrze opisać w instrukcji. Szybkie przejście przez zadanie razem to często najszybsza droga do sukcesu.
Pomyśl o wdrażaniu nowych pracowników albo przekazywaniu zadań: praktyczne podejście pomaga ustalić właściwe oczekiwania. Zasada delegowania numer jeden: pokaż, jak to się robi.
Krok 2: Zrób to razem z nimi 🤜🤛
Kiedy syn oswoił się z podstawami, przeszliśmy do pierwszego przewracania. To był moment dosłownie „w praktyce”! Stanąłem za nim i położyłem rękę na jego dłoni, w której trzymał łopatkę. Razem podnieśliśmy naleśnik i przewróciliśmy go… cóż, połowa wylądowała na kuchence. Ale hej, to był postęp!
Przypomina mi to słynny cytat przypisywany Benjaminowi Franklinowi:
„Powiedz mi, a zapomnę. Naucz mnie, a może zapamiętam. Zaangażuj mnie, a się nauczę”.
Kiedy angażujemy ludzi w proces, czy chodzi o smażenie naleśników, czy o rozwiązywanie problemu, uczą się dużo szybciej, niż gdybyśmy tylko mówili im, co mają robić.
W branży technologicznej nazywa się to programowaniem w parach: dwie osoby pracują ramię w ramię nad jednym zadaniem, dopóki jedna z nich nie będzie gotowa przejąć go w całości. To też świetny sposób na wdrażanie nowych członków zespołu albo uczenie kogoś, jak poradzić sobie z trudnym klientem.
Na tym etapie chodzi o wspieranie, a nie ratowanie, tak jak pilnowanie, żeby pierwszy naleśnik się nie przypalił! Zasada delegowania numer dwa: zrób to razem z nimi.
Krok 3: Pozwól im zrobić to samodzielnie i oswój błędy 🌱
Potem przyszedł wielki moment: syn usmażył swój pierwszy naleśnik zupełnie sam. Czy był idealny? Ani trochę! Wyglądał bardziej jak sztuka nowoczesna niż jak śniadanie. Ale kiedy skrzywił się na swoją „porażkę”, powiedziałem mu coś ważnego: „Kolego, mój pierwszy naleśnik też wyglądał jak rozjechany na drodze”.
Tu pojawia się informacja zwrotna, i to nie byle jaka, ale konstruktywna, która zachęca do rozwoju i nie odbiera radości. To coś, co nazywam zasadą „trawa zamiast betonu”: pozwól ludziom, którzy popełniają błędy, upaść na miękką trawę, a nie na twardy beton.
Stwórz środowisko, w którym porażka jest częścią nauki, a nie czymś, za co się karze. I badania to potwierdzają: Google odkrył, że zespoły z wysokim poczuciem bezpieczeństwa psychologicznego są nie tylko bardziej innowacyjne, ale też odporniejsze, kiedy coś idzie nie tak.
Im szybciej ktoś może w pełni przejąć odpowiedzialność, tym lepiej. Prawdziwa nauka dzieje się wtedy, kiedy ludzie biorą sprawy w swoje ręce i działają samodzielnie. Prawdziwe delegowanie oznacza odpuszczenie we właściwym momencie i zaufanie, że zespół przejmie stery. Zasada delegowania numer trzy: pozwól im to zrobić i szybko daj informację zwrotną.
Krok 4: Świętujcie sukcesy 🎉
Na koniec mieliśmy naleśnikową ucztę: stos krzywych, ale pysznych naleśników, które wszystkim smakowały, bo zrobiono je z wysiłkiem i troską. Śmialiśmy się z tych, które nie do końca wyszły, i świętowaliśmy postępy syna jako naleśnikowego kucharza na szkoleniu.
Przypomniało mi to coś, co robi Spotify: organizuje „festiwale porażek”, na których zespoły świętują lekcje wyciągnięte z projektów, które nie poszły zgodnie z planem. Dlaczego? Bo świętowanie wysiłku, nawet jeśli nie prowadzi do perfekcji, tworzy kulturę rozwoju i innowacji.
I ciekawostka: kiedy świętujemy takie małe sukcesy, nasz mózg wydziela dopaminę, substancję poprawiającą samopoczucie, która motywuje nas do dalszego działania.
Delegowanie nie jest kompletne bez docenienia. Zawsze znajdź czas, żeby docenić wysiłek. Zwykłe „dobra robota” może bardzo podnieść pewność siebie i morale. Zasada delegowania numer pięć: świętuj sukcesy.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o retrospektywach i narzędziu PREP, świetnej metodzie na prowadzenie informacji zwrotnej i rozwój zespołu, posłuchaj odcinka nr 25.
Na koniec: przywództwo jest jak smażenie naleśników
Czego się dziś nauczyliśmy? Delegowanie jest jak smażenie naleśników: wymaga zaufania, prowadzenia, cierpliwości i świętowania. A jeśli będziesz trzymać się tych kroków: najpierw pokaż, potem prowadź przez praktykę, dawaj konstruktywną informację zwrotną, zbudujesz silniejsze zespoły i pomożesz innym się rozwijać.
Oto Twoje wyzwanie na ten tydzień: znajdź jedno zadanie, które możesz delegować z pomocą mojej zasady DELEGATE:
- Demonstrate: najpierw pokaż
- Empower: daj jasne instrukcje i wzmocnij
- Launch small: zacznij od czegoś małego
- Evaluate: oceniaj postępy
- Guide: pomagaj w poprawkach
- Acknowledge: doceniaj wysiłek
- Transfer: przekaż odpowiedzialność
- Explode: wybuchnij świętowaniem!
Trzymając się tego procesu, pomagasz ludziom się rozwijać, czy to Twojemu zespołowi w pracy, czy dziecku w kuchni.
I pamiętaj, przywództwo polega na pomaganiu innym w odnoszeniu sukcesów. Więc następnym razem, kiedy zawahasz się przed delegowaniem, pomyśl o naleśnikach i daj komuś szansę, żeby się wykazał.
To wszystko w dzisiejszym odcinku The Coffee Journeys Show! Jeśli był dla Ciebie pomocny, podziel się nim z kimś, komu przyda się przypomnienie, że delegowanie to kluczowa umiejętność lidera. A jeśli masz własną zabawną historię o delegowaniu, chętnie ją poznam!
Do następnego razu: prowadź, ucz się i przewracaj naleśniki!
Przydatne linki
- Jak delegować (Harvard Business School Online)
- 6 kroków skutecznego delegowania
- 12 wskazówek przywódczych od byłego komandosa Navy SEAL Jocko Willinka
Ten wpis ukazał się pierwotnie po angielsku na moim blogu Coffee Journeys.