Od administratora Linuksa do „inżyniera ludzi”: moja droga zawodowa

Piotr Zagorowski / / Praca Zdalna z Domu, Porady

Od przypadkowego doprowadzenia brata do szału instalacją Linuksa na jego komputerze po prowadzenie rozproszonych zespołów na kilku kontynentach: moja droga w technologii była wszystkim, tylko nie czymś typowym. To, co zaczęło się od ciekawości prostych pingów w sieci, zamieniło się w pasję do łączenia, zarówno cyfrowego, jak i ludzkiego. Przez centra danych w Wielkiej Brytanii, przejęcia przez technologicznych gigantów i globalne przejście na pracę zdalną zmieniłem się z administratora Linuksa z wiersza poleceń w kogoś, kogo dziś nazywam „inżynierem ludzi”. Opowiem o przełomowych momentach, ciężko wypracowanych lekcjach i niespodziewanych zakrętach, które poprowadziły mnie od technicznego entuzjasty do przywództwa. Łącznie z tym razem, kiedy jeden z kolegów dramatycznie rzucił się przez stół w Nando’s, żeby uratować mnie przed kurczakiem ostrym jak wulkan.

To nagranie z wydarzenia Cisco „Share IT Solutions Huddle” z 2020 roku, na którym miałem przyjemność opowiadać o technikach, które pomagają w pracy z domu, i o tym, jak ważne jest budowanie nawyków.

🎧 Odcinek po angielsku z mojego podcastu Coffee Journeys:

Moja techniczna ewolucja

Początki z Linuksem

No dobrze, cześć wszystkim! Opowiem trochę o swojej drodze, bo cała jest w tej rozmowie. Wszystko zaczęło się, uwierzcie lub nie, od tego, że byłem kompletnym nowicjuszem w Linuksie. Pamiętam, jak zainstalowałem go na komputerze brata, a on mnie za to znienawidził! Ale sam widok tych prostych pingów był niesamowity, wiecie? Tak zacząłem przygodę z Linuksem jako administrator. Potem zostałem administratorem Linuksa w firmie telewizji kablowej. A kto zna Linuksa, ten wie, że to bardzo „sieciowy” system.

Nawet na interfejsie loopback można mieć całkiem porządną konfigurację sieciową. Więc zafiksowałem się na punkcie sieci i zdobyłem certyfikaty CCNA i CCNP. W tamtych czasach CCNA dawał naprawdę dobre podstawy, prawie jak fizyka tego, jak wszystko płynie przez kabel. To była dobra rzecz.

Rozwój kariery

Potem, w 2005 roku, postanowiłem wyjechać do Wielkiej Brytanii, żeby więcej się nauczyć i poszerzyć horyzonty. Dostałem pracę w centrum danych, jako zwykły facet od instalowania sprzętu, mnóstwo linuksowych maszyn. I wtedy jeszcze bardziej zainteresowałem się sieciami. To był pracowity czas i myślałem o powrocie do Polski. Ale wtedy firmę, w której pracowałem, ScanSafe, miała przejąć inna firma. Tą firmą było Cisco. Przemyślałem więc sprawę, a ponieważ czekało nas przejęcie, wszyscy chwaliliśmy się naszymi centrami danych i wszystkim innym.

ScanSafe, jak może wiecie, po przejęciu przez Cisco stał się usługą bezpieczeństwa sieci w chmurze. W każdym razie zostałem administratorem sieci, potem inżynierem sieci. Następnie liderem technicznym, potem liderem zespołu, a potem menedżerem. A w zeszłym roku, czyli w 2019, zostałem menedżerem menedżerów i przejąłem odpowiedzialność za grupę sieciową w ramach działu, który nazywamy inżynierią infrastruktury chmurowej.

Jestem w branży już dobrych kilka lat i w głębi serca wciąż jestem inżynierem, choć pewnie trochę już zardzewiałym. Lubię myśleć o sobie jako o „inżynierze ludzi”, który pomaga ludziom się łączyć. Łączność to wciąż dla mnie ważna sprawa: tworzenie razem świetnych rzeczy i pomaganie utalentowanym ludziom stawać się wspaniałymi, wysoko wydajnymi zespołami, zwłaszcza teraz, kiedy wszyscy pracują zdalnie.

Jak Linux ukształtował moją drogę

Ktoś zapytał, jak znajomość Linuksa pomogła mi w karierze sieciowej. Cóż, dziś, jeśli chcesz zostać administratorem Linuksa, kupujesz gazetę, instalujesz Linuksa z interfejsem graficznym, klikasz i właściwie już jesteś administratorem. Ale za moich czasów (wiem, brzmię jak dinozaur) wszystko było w wierszu poleceń. A w domu nie miałem nawet internetu, więc musiałem ściągać rzeczy na uczelni na dyskietki, na przykład poradniki how-to. Po prostu dłubałem, aż zadziałało, albo jechałem z powrotem na uczelnię, żeby ściągnąć coś jeszcze.

Stałem się więc, może nie hakerem, ale każdy, kto wtedy używał Linuksa, wie, że trzeba było polegać na sobie, żeby cokolwiek zadziałało. I testować różne rzeczy, na przykład postawić własny serwer poczty albo serwer WWW w swojej sieci, dało się to zrobić. Tak naprawdę zainteresowałem się tym, jak działają sieci. Widziałem Linuksa jako czubek góry lodowej, pod którym kryło się całe to sieciowanie, które, jak się domyślałem, kiedyś będzie czymś wielkim. I rzeczywiście jest.


Przejście do przywództwa

Zmiana sposobu myślenia

Przejście od inżyniera, który wszystko robi sam, do menedżera to była całkowita zmiana myślenia, prawda? Od ciągłego stukania w klawisze do prowadzenia zespołu. Mniej więcej w 2010 roku zacząłem zajmować się tym, co dziś nazywamy rozwojem kariery albo rozwojem osobistym. Wcześniej po prostu płynąłem z prądem, zadowolony z Linuksa i pracy inżyniera. Ale pamiętam, jak przeczytałem książkę „Heroic Leadership”, i to był dla mnie przełomowy moment. Opowiada o przywództwie w zakonie jezuitów w XVI wieku, ale najważniejsze, co z niej wyniosłem, to to, że żeby być liderem, najpierw musisz być liderem dla samego siebie.

Wtedy naprawdę zanurzyłem się w rozwój osobisty i samoświadomość. Zacząłem myśleć o byciu liderem dla siebie, dla swojej rodziny, a kilka lat później dla swojego zespołu. Chodziło o pomaganie innym rozwijać talenty i odnajdywać w sobie to, co najlepsze, i odkryłem, że naprawdę to lubię. Dla inżyniera to nie było łatwe i nadal nie jest, ale to ogromna satysfakcja, kiedy widzisz, jak ludzie się rozwijają, a nawet Cię przerastają.

Trochę trudno jest porzucić rolę indywidualnego kontrybutora, wiecie? Zostajesz menedżerem i ludzie myślą, że to awans, i czasem pod względem pensji tak jest, ale tak naprawdę znowu jesteś nowicjuszem. Przechodzisz od starszego inżyniera do lidera i wracasz na start. Naprawdę miałem problem z delegowaniem i pozwalaniem ludziom podejmować własne decyzje. Moje słowa zaczęły ważyć więcej i tak, to było trudne.

Chwile, które budują zespół

Skoro mowa o zespołach: był taki raz w Nando’s, gdzie w Wielkiej Brytanii regularnie chodziliśmy całym zespołem na lunch. Świetnie się bawiliśmy, a jedzenie przyniesiono z tymi małymi wykałaczkami z chorągiewkami, które pokazują, jak bardzo jest ostre. Na jednej było napisane „bardzo ostre”, i mówimy tu o ostrości na poziomie wulkanu, takiej, po której można wylądować na SOR-ze. Kiedy jeden z kolegów, Stuart, miał właśnie po nią sięgnąć, zauważyłem chorągiewkę. I w tej scenie jak w zwolnionym tempie praktycznie rzuciłem się przez stół! Bo widzicie, tam, skąd pochodzę, w Polsce, kuchnia jest bardzo łagodna: naleśniki, pierogi i tak dalej. Moja tolerancja na ostre jedzenie wciąż się, powiedzmy, rozwijała. Więc tak, to mogła być chwila ratująca życie! Na pewno pokazała, jak ważne jest budowanie więzi w zespole, nawet przy ostrym kurczaku.


Zarządzanie zdalnymi zespołami

Siła nawyków

Potem, kiedy praca zdalna stała się bardziej powszechna, zwłaszcza w 2020 roku, rytuały i nawyki stały się bardzo ważne. Na początku tamtego roku zacząłem bardziej świadomie decydować, na co spędzam czas. Z małymi dziećmi, blogiem i pracą na pełen etat obiecałem sobie, że będę czytać jedną książkę miesięcznie, a raczej słuchać, bo łatwiej to wcisnąć w dzień. Pierwszą książką, której wysłuchałem, były „Atomowe nawyki” Jamesa Cleara, i to całkowicie zmieniło zasady gry. Książka mówi o tym, że wszyscy mamy nawyki, czy jesteśmy ich świadomi, czy nie, i że możemy świadomie tworzyć dobre i pozbywać się złych. Dobry nawyk musi być oczywisty, łatwy, atrakcyjny i satysfakcjonujący.

A kiedy chcesz stworzyć rytuał, kluczowe jest zacząć od „dlaczego”. Dlaczego chcesz to robić? Kim chcesz się stać? Sam też tak robiłem: chciałem schudnąć i rzucić złe nawyki, ale samo zmuszanie się nie działało długo. Dopiero kiedy jasno określisz swoje powody, robi się łatwiej. Na przykład przy formie fizycznej zrozumiałem, że moją prawdziwą motywacją jest to, żebym nadążał za dziećmi, kiedy będą starsze. To „dlaczego” sprawia, że warto trzymać się rytuału.

Zaufanie i granice

Skoro mowa o wyzwaniach w rozproszonych zespołach, jedno pytanie słyszę zawsze, zwłaszcza od osób nowych w pracy zdalnej: „Skąd wiesz, że Twoi ludzie naprawdę pracują?”. Pochodzę ze środowiska bardziej hierarchicznego, w którym kładło się nacisk na kontrolę, ale myślę, że potrzebujemy innej perspektywy. Musisz ufać swoim ludziom, że wykonają swoją pracę. Właściwie odkryłem odwrotny problem: nie mam leni, mam ludzi, którzy pracują całą dobę. To trudne, bo wszyscy kochamy to, co robimy, ale nie da się pracować po 12 godzin dziennie przez 200 dni w roku. Więc największym wyzwaniem rozproszonych zespołów jest granica między pracą a życiem prywatnym. Nie ma prostej odpowiedzi poza rozmowami z ludźmi, umowami zespołowymi i stawianiem zdrowia psychicznego na pierwszym miejscu.

Ludzka więź

Kolejne wyzwanie, zwłaszcza w czasie globalnej pandemii, to fakt, że wielu nowych członków zespołu nigdy nie spotkało się twarzą w twarz. Dwie trzecie naszych pracowników doszło w ciągu ostatniego roku, a bycia w jednym pokoju z kimś, nieformalnych rozmów i wspólnych kolacji zespołu nie da się po prostu zastąpić. Zrobiliśmy ćwiczenie, w którym każdy przygotował prezentację o sobie, bo samo poznanie współpracowników jest bardzo ważne. Choć potrafię być introwertykiem i z radością pracować sam, naprawdę tęsknię za kwartalnymi wyjazdami, na których się spotykamy, pracujemy razem, jemy świetne jedzenie, nawet ostre, i po prostu budujemy więź.


Patrząc w przyszłość

Patrząc wstecz na miniony rok, był pod wieloma względami wyjątkowy. Pokazał nam, że rzeczy, które uważaliśmy za niemożliwe, takie jak w pełni zdalna praca i zdalne konferencje, są w rzeczywistości możliwe. To nigdy nie zastąpi spotkań twarzą w twarz, ale działa. Ale może też być niebezpieczne. Musimy lepiej się w siebie wsłuchiwać i być bardziej samoświadomi. Jeśli nie masz tego nawyku, teraz jest czas, żeby zacząć.

Łatwo dać się ponieść entuzjazmowi pracy z domu i robić za dużo, ale musimy pamiętać o tym, jak wpływa na nasze ciało zbyt długie siedzenie przed komputerem. Wszystko z umiarem, prawda? Dużo mówimy o równowadze między pracą a życiem, ale może powinniśmy bardziej myśleć o tym, co jest poza pracą. Pod koniec życia raczej nie będziemy żałować, że nie pracowaliśmy więcej w 2020 roku, ale możemy żałować, że nie spędziliśmy dość czasu z rodziną. Warto o tym pomyśleć, nie tylko w tym roku, ale i w kolejnych.

I tak to wygląda: mały wgląd w moją drogę i kilka rzeczy, których nauczyłem się po drodze, zwłaszcza przy przejściu na pracę zdalną i prowadzeniu rozproszonych zespołów. Chodzi o dostosowywanie się, utrzymywanie więzi i znajdowanie równowagi. Dzięki za wysłuchanie!


Ten wpis ukazał się pierwotnie po angielsku na moim blogu Coffee Journeys.

Coffee JourneysRutynaWywiady