System pamięci podróży: jak zbudowałem taki, który odciąża mnie od logistyki

Piotr Zagorowski / / Podróże, Porady

Było tuż po ósmej rano w Tyliczu. Góry budziły się w pięknym wschodzie słońca. Dzieci spały w pokoju obok, a ja stałem i podziwiałem widok, czekając, aż zaparzy się kawa.

Zawibrował telefon. To była Droidella, moja cyfrowa asystentka, z porannym podsumowaniem.

Trzy sekcje. Przejrzyste, łatwe do przeczytania, krótkie.

Po pierwsze: plany na dzień. Co chcieliśmy zrobić. Dokąd chcieliśmy pojechać. Drobne decyzje, które na wyjeździe na narty decydują o tym, jak wygląda cały dzień.

Po drugie: narciarska prognoza pogody. Warunki na stoku Master Ski, temperatura, grubość pokrywy śnieżnej. Dobrze. W nocy spadł świeży śnieg.

Po trzecie: czas dojazdu. Mapy Google już wszystko policzyły: czternaście minut z naszego noclegu na stok, z uwzględnieniem porannego ruchu na górskiej drodze. Spakuj narty teraz, wyjedź do 9:15, pierwszy wyciąg o 9:30.

Nalałem kawę. Logistyka była już załatwiona.

Dojście do tego punktu zajęło więcej czasu, niż się spodziewałem. Zaczęło się od pytania, na które nie umiałem odpowiedzieć, a skończyło na systemie pamięci podróży, który teraz po cichu działa w tle każdego mojego wyjazdu.


Pytanie, na które nie umiałem odpowiedzieć

Kilka lat temu znajomy zadał mi proste pytanie: „Ta restauracja w Krakowie, którą tak lubiłeś, jak ona się nazywała?”

Nie miałem pojęcia.

Pamiętałem posiłek. Długi stół, dobre wino, miasto szumiące za oknem. Pamiętałem, że wróciłem tam drugi raz. Ale nazwa? Przepadła. Czy w ogóle jeszcze działa? Nie wiedziałem.

Uważam się za człowieka systemów. Pliki są uporządkowane. Projekty śledzone. Decyzje udokumentowane.

Ale moje wspomnienia z podróży? Rozrzucone po starych mailach, podpisach pod zdjęciami, wątkach na WhatsAppie i powoli zanikającym twardym dysku mojego własnego mózgu.

Przeszkadzało mi to bardziej, niż powinno. Bo podróże to nie tylko logistyka. To surowiec do przyszłych decyzji. „Dokąd jedziemy tego lata?” „Dzieciom bardzo podobało się tamto miejsce w górach, może tam wrócimy?” Bez systemu pamięci podróży za tymi pytaniami każdy wyjazd zaczyna się od zera. Te same poszukiwania. Ta sama niepewność. To samo zapominanie.

Więc go zbudowałem.


System pamięci podróży (trzy warstwy, prostsze, niż brzmią)

Koncepcja jest prosta. Trzy rodzaje notatek, połączone ze sobą.

Pliki wyjazdów to kontenery. Jeden plik na wyjazd: loty, nocleg, wynajem auta, daty, koszty, kontakty. Kiedy stoję przy ladzie wypożyczalni samochodów na lotnisku i nie pamiętam numeru rezerwacji, otwieram plik wyjazdu. Trzy sekundy.

Pliki miast to żywe punkty odniesienia. Jedna notatka na miasto ze współrzędnymi, jednym zdaniem opisu, datą ostatniej wizyty i oceną. Każdy plik miasta pokazuje wszystkie wyjazdy, które przez nie przechodziły, i każdy posiłek wart zapamiętania. Otwieram Kraków i widzę kilka lat wizyt, wszystko ocenione, opisane i połączone.

Pliki miejsc to najdrobniejsza warstwa. Górska kawiarnia, do której trafiliśmy, idąc za ręcznie malowanymi tabliczkami. Wypożyczalnia nart, w której można zostawić sprzęt na noc (naprawdę przydatne z dziećmi). Każde miejsce dostaje notatkę: typ, opis, ocena i to, dlaczego warto je zapamiętać.

Łączy je łańcuch geograficzny, czyli pole loc, które mapuje Miejsca → Miasta → Kraje, do tego linki wiki i osadzone zapytania, które automatycznie wyciągają wszystko, co jest ze sobą powiązane. Otwierasz dowolny plik miasta i widzisz każde odwiedzone tam miejsce i każdy wyjazd, który przez nie przechodził.

Efektem nie jest album z pamiątkami. To pamięć, którą można przeszukiwać. „Co jedliśmy w Krakowie?” to kwestia sekund. „Które ośrodki narciarskie podobały się dzieciom?” Natychmiastowy filtr.


Uzupełnianie przeszłości (część, której nie planowałem)

Kiedy system pamięci podróży już istniał, podjąłem decyzję, która okazała się najcenniejszą częścią całego projektu: cofnąłem się w czasie.

Lata podróży były zakopane w starych mailach, potwierdzeniach rezerwacji, eksportach z Evernote, wątkach na WhatsAppie i załącznikach PDF. Nie zaginione, tylko niedostępne. Bez struktury. Bez powiązań. I bez możliwości przeszukania czegokolwiek.

Zacząłem to wszystko zbierać. Wyeksportowałem notatniki z Evernote. Przeszukałem Gmaila w poszukiwaniu potwierdzeń rezerwacji. Skopiowałem maile z hoteli. Pobrałem PDF-y z platform rezerwacyjnych, z których korzystałem lata temu.

Potem dałem to wszystko asystentowi AI, partiami, z prostymi poleceniami: „Oto potwierdzenie rezerwacji z 2019 roku. Wyciągnij numery lotów, nazwę hotelu, daty i przydatne szczegóły. Sformatuj to jako uporządkowaną notatkę wyjazdu”. A potem: „Oto stara notatka z Evernote o restauracji w Wiedniu. Stwórz dla niej plik miejsca”.

To, co wyszło, mnie zaskoczyło. Loty z 2019 roku z dokładnymi godzinami odlotu. Hotele, o których naprawdę zapomniałem, że je kochałem. Ośrodek narciarski z 2018 roku z notatką, którą napisałem i zupełnie o niej zapomniałem: „stok dla dzieci idealny, wypożyczalnia otwiera się o 7:30, kawa na szczycie jest warta dodatkowego wjazdu”.

Ta notatka jest teraz w moim notatniku. Połączona. Oceniona. Możliwa do wyszukania.

Cały proces zajął weekend. Nie heroiczny, skupiony weekend, tylko weekend w tle: uruchamiałem polecenia, robiąc w tym czasie inne rzeczy, i przeglądałem wyniki partiami. AI zajmowało się wyciąganiem danych i formatowaniem. Ja przeglądałem, poprawiałem i odkładałem na miejsce.

Celem nie była nostalgia. Chodziło o to, żeby dekadę rozproszonych sygnałów zamienić w zasób do planowania. System pamięci podróży stał się wehikułem czasu dla rodzinnych decyzji. Nie tylko dla tego, co przed nami, ale dla wszystkiego, co już zrobiliśmy i w połowie zapomnieliśmy.


Co się dzieje, kiedy dodasz cyfrową asystentkę

System pamięci podróży rozwiązał problem pamięci. Ale podróże wciąż miały swoje tarcia. Zwłaszcza z dziećmi.

Każdy wyjazd to obciążenie dla głowy: inna strefa czasowa, rozpadające się znane rytuały, więcej logistyki, więcej decyzji, mniej marginesu na błędy. Chciałem zmniejszyć to obciążenie, nie zmniejszając przy tym przeżyć.

Tu pojawiła się Droidella.

Droidella zaczęła jako asystentka do automatyzacji podcastu: planowanie odcinków, zarządzanie kanałami RSS, powtarzalne zadania, o których nie chciałem myśleć. Z czasem stała się czymś szerszym: jednym systemem, przez który przepuszczam większość moich powtarzalnych automatyzacji.

Mieszka w Slacku. Bez panelu. Bez specjalnej aplikacji. Wysyłam wiadomości i dostaję wiadomości z powrotem.

Wyjazd do Polski był jej pierwszym testem w terenie.


Siedem dni w polskich górach

Samolot wylądował w Krakowie o 11:25. Droidella automatycznie przestawiła się na czas polski. Od tej chwili wszystkie podsumowania i harmonogramy szły według czasu lokalnego. Bez ręcznego ustawiania. Po prostu wylądowałem, a ona wiedziała.

Odebrałem VW Golfa z Hertza w Balicach, wszystko, czego potrzebowałem, było już w pliku wyjazdu. Potem półtorej godziny jazdy do Tylicza.

Pierwszego wieczoru zapisałem przez Slacka koszt taksówki w Londynie. Dwie linijki. Droidella sformatowała to i dodała do tabeli kosztów w pliku wyjazdu. 88 funtów (auć). Odłożone na miejsce.

Każdego kolejnego ranka podsumowanie przychodziło, zanim dzieci się obudziły. Plany na dzień. Warunki narciarskie. Czas dojazdu na stok. Pierwsza decyzja dnia była już podjęta. Czytałem to przy kawie, budziłem dzieci i wyjeżdżaliśmy, dokładnie wiedząc kiedy.

Warunki narciarskie od Droidelli \| System pamięci podróży

Dzień drugi: pierwsza lekcja jazdy na nartach dzieci z instruktorem. Obserwowałem je z dołu stoku, jak to niespokojne, niepewne dreptanie w ciągu dwóch godzin zamienia się w coś bardziej świadomego. Wieczorem zapisałem przez Slacka wpis do dziennika. Kilka linijek. Droidella go sformatowała i odłożyła na miejsce.

Czwartego dnia moja córka miała zjazd, podczas którego przestała się bać i po prostu pojechała: ręce szeroko, porządna prędkość, zero wahania. Nie myślałem o logistyce. Po prostu tam byłem.

W połowie wyjazdu kilka razy skorzystaliśmy z narzędzi Droidelli: znajdź kawiarnię we wsi, która jest teraz otwarta, ile jedzie się do gondoli na Jaworzynę Krynicką. Szybkie pytania, szybkie odpowiedzi. Bez skakania między aplikacjami.

Kiedy wracaliśmy na lotnisko w Krakowie, siedem dni logistyki było zapisanych bez żadnej papierkowej roboty po powrocie. Tabela kosztów była kompletna. Nie odtworzona z pamięci czy z wyciągów z karty. Dziennik miał siedem wpisów. Odkryte miejsca były zapisane i ocenione, a system pamięci podróży był bogatszy o siedem dni.


Co zadziałało, a co nie

Przestawienie strefy czasowej było niewidoczne i niezbędne: rytuały po prostu działały dalej, poprawnie. Poranne podsumowanie przydawało się każdego dnia. Śledzenie kosztów zamieniło coś, czego zawsze się bałem, w dwuminutowy wieczorny nawyk. Narzędzia „w biegu” pomogły podjąć prawdziwe decyzje w prawdziwych chwilach.

Ale niedociągnięcia też były prawdziwe.

Droidella ma celowo minimalny cyfrowy ślad: osobny adres e-mail, osobne konta, żeby ograniczyć szkody, gdyby coś poszło nie tak. Takie ustawienie wymagało staranności i czasu. Opłaca się na dłuższą metę, ale nie przyszło bez wysiłku.

A zależność od Slacka oznaczała, że bez zasięgu nie było Droidelli. W górach łączność bywała wąskim gardłem. W dni, kiedy byliśmy głęboko w górach, wracałem do ręcznego ogarniania wszystkiego.

Szczery wniosek: niezawodny system, który milczy, kiedy go nie potrzebujesz, i pojawia się, kiedy go potrzebujesz, jest lepszy niż wyrafinowany system, który domaga się uwagi.


Czego nauczyła mnie ta kawowa podróż

Podróże, tak jak dobra kawa, smakują najlepiej, kiedy naprawdę w nich jesteś. Cały sens budowania tego systemu pamięci podróży nie polegał na optymalizacji wyjazdu. Chodziło o to, żeby być w nim obecnym.

Oto, co z tego wyniosłem:

  • Najpierw struktura, potem automatyzacja. System pamięci podróży musiał powstać pierwszy. Droidella nie mogłaby zapisać kosztów w pliku wyjazdu, który nie istniał. Zbuduj fundament, zanim dodasz na nim inteligencję.
  • Mało szumu to zaleta, a nie kompromis. Poranne podsumowanie działało, bo było krótkie. Trzy sekcje, przejrzane w 30 sekund. Więcej oznaczałoby mniej.
  • Zapisuj codziennie albo odtwarzaj w nieskończoność. Śledzenie kosztów i dziennik działały, bo nawyk był codzienny i bezproblemowy. Odtwarzanie wszystkiego po powrocie byłoby udręką, a połowa i tak byłaby błędna.
  • Warto uzupełnić przeszłość. Opierałem się temu latami, bo wydawało mi się to papierologią dla samej papierologii. Ale dekada dawnych wyjazdów, odtworzona i możliwa do przeszukania, jest teraz zasobem do planowania. Następnego lata, kiedy będziemy wybierać, dokąd zabrać dzieci, będę miał siedem lat ocenionych, opisanych i połączonych danych.

Co ten system naprawdę mi dał

Połączenie:

  • systemu pamięci podróży (notatnika),
  • cyfrowej asystentki (Droidelli),
  • jednego interfejsu (Slacka)

…sprawiło, że przez siedem dni rodzinnych nart na południu Polski prawie nie zajmowałem się logistyką.

A to oznaczało, że byłem przy tym zjeździe, podczas którego moja córka przestała się bać.

Wciąż dopracowuję oba systemy. Są rzeczy, które dodałbym do trybu wyjazdowego. Są luki w systemie pamięci podróży, które chcę zamknąć. Ale rdzeń jest solidny i zmienia to, jak się podróżuje. Lżej. Bardziej obecnie.

Jeśli zbudowałeś coś podobnego albo wciąż zastanawiasz się, jak przestać gubić najlepsze wspomnienia z podróży, chętnie o tym usłyszę. Napisz do mnie.


Jeśli ten tekst Ci się przydał, będę naprawdę wdzięczny, jeśli podzielisz się nim z kimś, komu też może się spodobać.


Ten wpis ukazał się pierwotnie po angielsku na moim blogu Coffee Journeys.

Coffee JourneysTechnologieRodzinanarzędzia