Żegnaj, WordPressie: jak przeniosłem bloga do Hugo z Claude Code i serwerem Mikrus

Piotr Zagorowski / / Porady, Mikroblog

Kolejny poniedziałek, kolejna kawa, kolejny raport o lukach w WordPressie w skrzynce.

Czytałem takie maile wiele razy. Wtyczka, o której nigdy nie słyszałem, ocena CVSS 9,8, „zaktualizuj natychmiast”. Tym razem na liście była jednak wtyczka, którą sam miałem zainstalowaną. Automatyczne aktualizacje krytycznych poprawek miałem włączone, więc nie panikowałem. Po prostu miałem tego dość.

Ten wpis opowiada o tym, jak to zmęczenie zamieniło się w projekt na dwa posiedzenia. Oba moje blogi, angielski coffeejourneys.blog i ten, który właśnie czytasz, nie działają już na WordPressie. To statyczne strony zbudowane w Hugo ze zwykłych plików Markdown w repozytorium na GitHubie, serwowane z małego serwera VPS w Polsce. Najcięższą robotę wykonał asystent AI.


Gorzki posmak: dlaczego odszedłem od WordPressa

WordPress dobrze mi służył przez lata. Problemem nigdy nie był sam WordPress, tylko wszystko dookoła.

Blog taki jak mój powoli obrasta wtyczkami: SEO, optymalizacja zdjęć, popularne wpisy, podobne wpisy, linkowanie wewnętrzne, formularz newslettera, spis treści, galeria. Każda z nich to kawałek PHP, który utrzymuje ktoś inny, działający na serwerze dostępnym dla całego internetu.

A raporty przychodzą bez przerwy. Kilka tylko z tego roku:

  • Raport Liquid Web z lutego 2026 wymieniał niezałataną lukę typu PHP object injection we wtyczce Link Whisper Free (CVE-2026-22384). Miałem ją zainstalowaną na coffeejourneys.blog.
  • Marcowe podsumowanie Sucuri opisywało lukę w kontroli dostępu bez uwierzytelnienia we wtyczce do Mailchimpa z ponad milionem instalacji oraz lukę pozwalającą wykonać dowolny kod w W3 Total Cache, na którą w tamtym momencie nie było poprawki.
  • Heise pisał o krytycznych lukach w dwóch popularnych wtyczkach, z których jedna była już aktywnie wykorzystywana przez atakujących.

Żeby była jasność: nie byłem bezbronny. Automatyczne aktualizacje krytycznych poprawek działały. Tyle że „automatycznie dla krytycznych” obejmuje tylko krytyczne. Cała reszta wciąż była na mojej głowie:

  • czytanie cotygodniowych raportów,
  • sprawdzanie, czy któraś z moich wtyczek jest na liście,
  • ocenianie, czy problem „średni” jest naprawdę średni dla mojej strony,
  • i płacenie za hosting tylko po to, żeby aplikacja w PHP i baza danych żyły i mogły serwować coś, co w gruncie rzeczy jest zbiorem statycznych artykułów.

Nie mogłem przejść obojętnie obok prostego pytania: po co utrzymuję i łatam aplikację, skoro publikuję tekst i zdjęcia?

Statyczna strona nie ma panelu administracyjnego, strony logowania, bazy danych ani wtyczek. Nie ma czego aktualizować o drugiej w nocy. Serwer WWW serwuje pliki i tyle.


Mieszanka, którą już miałem

Nie zaczynałem od zera. Miesiąc wcześniej pisałem o tym, jak zbudowałem mapę na żywo mojego zakątka Londynu, która działa pod adresem map.zagor.org. Tamten projekt przetarł szlak dla tego:

  • tani serwer VPS w Mikrusie,
  • serwer MCP Mikrusa, dzięki któremu Claude Code może wykonywać polecenia na serwerze, wgrywać pliki i zarządzać domenami,
  • i sposób pracy, w którym asystent AI wdraża zmiany tak, jak robi to pipeline wdrożeniowy w dziale IT.

Mapa pokazała mi, że asystent potrafi przeprowadzić pomysł aż do produkcji na moim własnym serwerze. Migracja bloga była naturalnym następnym krokiem i dobrym testem, czy to podejście sprawdzi się w czymś, co musi zachować działające ponad 200 starych adresów.


Zamówienie przy ladzie: mój pierwszy prompt

Tak jak przy mapie, nie wygładzałem briefu. Zacząłem od bloga angielskiego, więc prompt był po angielsku. Oto mniej więcej to, co napisałem, bez literówek:

I would like to explore the idea of my blog migration. I use WordPress
and I host my blog with a Polish hosting company.

I want to download all my blog posts as well as the pages and have them
as markdown pages. I already have them (or most of them) in my Obsidian
vault. Part of the process will be to use what is on the blog as the
source of truth to swap all existing notes in Obsidian.

I see the process as follows:
- check the sitemap file for blog and pages
- check the blog structure checking the main page
- plan to download all text content
- plan to download images and PDFs linked from pages
- explore possible mechanisms that build the live website from markdown
- have all text content synced to a GitHub repo
- make sure that changes in GitHub reflect on the live website
- propose what to do with non-text content (GitHub + hosting machine?
  some cloud bucket?) - I prefer not to pay more than I already do.
  I have Google Cloud.
- I already have a VPS that hosts zagor.org. It used MCP to deploy
  the site. I would expect to use the same mechanism.

Based on the above, build the spec with a proposal or a few proposals
with pros and cons.

A potem zapytałem: „Przeczytaj i powiedz, co myślisz”.

To ostatnie zdanie ma znaczenie. Nie napisałem „zrób to”. Najpierw poprosiłem o opinię.


Degustacja: gdzie Claude się postawił

Odpowiedź nie brzmiała „Świetny plan, do dzieła!”. Zaczęła się od tego, co było dobre (najpierw rozpoznanie, wykorzystanie tego, za co już płacę, Markdown w Gicie), a potem przeszła prosto do problemów. Część z nich to dokładnie to, co powiedziałby dobry starszy inżynier na przeglądzie projektu:

  • „Eksportuj, nie scrapuj”. Mój plan zakładał „sprawdź sitemapę” i „pobierz treść”. Claude zaproponował REST API WordPressa z hasłem aplikacji, żeby dostać surową treść wpisów i czyste metadane (daty, slugi, kategorie, obrazki wyróżniające), a nie HTML owinięty w kod motywu.
  • „Nadpisanie notatek w Obsidianie to najbardziej ryzykowny krok”. Napisałem beztrosko „podmień wszystkie notatki”. Claude zwrócił uwagę, że w ten sposób mogę stracić nowsze szkice, i zażądał kopii zapasowej, raportu porównawczego i przeglądu, zanim cokolwiek zostanie zastąpione. (Ostatecznie zrezygnowałem z synchronizacji z Obsidianem w ogóle. Więcej o tym niżej).
  • „Wdrażanie przez MCP i »zmiany w GitHubie trafiają na stronę« do siebie nie pasują”. Celna uwaga. MCP to coś, czego asystent używa w trakcie rozmowy, więc nic go nie uruchomi, kiedy ja wypchnę wpis z laptopa. Jeśli push ma aktualizować stronę, wdrożeniem musi zająć się coś w rodzaju GitHub Actions. MCP zostaje przydatne do konfiguracji serwera.
  • „Zadbaj o to, żeby stare adresy działały”. Każdy stary link, w Google i na cudzych stronach, powinien prowadzić w sensowne miejsce. To oznaczało odwzorowanie permalinków z WordPressa i przekierowania dla całej reszty.
  • „Zmierz media, zanim zdecydujesz, gdzie mają leżeć”. Nie ma sensu projektować chmurowego bucketu, zanim wiadomo, o ilu gigabajtach w ogóle mówimy.
  • „Twoja domena wygasa za sześć tygodni”. Rozpoznanie wykazało, że coffeejourneys.blog wygasa 2 stycznia 2027. To nie problem migracji jako takiej, ale dokładnie taka rzecz, która potrafi zepsuć grudzień.

Żadna z tych uwag nie przekreślała planu. Każda go poprawiała, a kilka z nich zabolałoby, gdybym odkrył je w połowie drogi.


Porównanie ziaren: opcje, plusy i minusy

Potem przyszło rozpoznanie. Claude przeczytał sitemapy i REST API (tylko do odczytu, niczego nie zmieniał) i dla angielskiego bloga znalazł 110 wpisów, 183 strony i 413 plików multimedialnych, razem ok. 185 MB oryginałów. Okazało się, że większość moich „stron” to w rzeczywistości migawki „now”, wydania newslettera i 76 krótkich linków w stylu /cv/ czy /meet/, które po prostu przekierowywały gdzie indziej.

Następnie napisał specyfikację z opcjami dla każdej decyzji. Oto trzy tabele, które miały największe znaczenie.

Który generator stron statycznych?

HugoAstroEleventyQuartz
Instalacjajeden plik binarnyNodeNodeNode
Szybkość budowania (~300 stron)poniżej 1 s~10 s~5 s~10 s
Zachowanie adresów z WordPressa, także zagnieżdżonychłatwełatwełatweniewygodne
Wbudowane skalowanie zdjęćtaktakwtyczkaograniczone
Wysiłek przy motywieśredni (szablony Go)niski–średniśredniniski, ale wygląd „cyfrowego ogrodu”
Utrzymanie w dłuższym terminiebardzo niskie (bez npm)średnie (zmiany w npm)niskie–średnieśrednie

Wybór: Hugo. Jeden plik binarny, brak zależności, które ciągle się zmieniają, i świetnie radzi sobie z blogiem z kilkoma sekcjami, który musi zachować stare adresy.

Jak push zamienia się w działającą stronę?

A. GitHub Actions → rsyncB. VPS sam pobiera i budujeC. Wdrożenie przez MCP (jak zagor.org)
Push → strona automatycznietak, ok. minutytak, według harmonogramu lub webhookanie, proszę Claude’a o wdrożenie
Nowe sekretyklucz SSH w GitHubie, ograniczony do jednego kataloguklucz GitHuba tylko do odczytu na VPSżadne
Obciążenie VPSżadnebudowanie na 1 GB RAM (wystarczy)żadne
Gdzie widać błędyinterfejs GitHubalogi na VPSczat
Wycofanie zmianprzełączenie dowiązania symbolicznegotak samotak samo

Wybór: A, a C jako ręczna alternatywa. Obie używają tego samego układu katalogów z wydaniami, więc w każdej chwili działa jedna albo druga.

Gdzie trzymać zdjęcia i PDF-y?

OpcjaKosztPlusyMinusy
W repozytorium, obok każdego wpisuza darmojedno źródło prawdy, wersjonowanie, wdrażane razem z resztąrepozytorium rośnie
Tekst w Gicie, media synchronizowane osobnoza darmomałe repozytoriumdwie rzeczy do synchronizacji i kopii zapasowych
Bucket Cloudflare R2za darmo do 10 GBodciąża VPS, CDNnowe konto, wymagana karta
Google Cloud Storagedarmowy próg: 5 GB, tylko USAjuż mam GCPpodpięte konto rozliczeniowe, koszty transferu, wolniej z Europy
Git LFSza darmo 1 GB—każdy checkout w CI zjada limit transferu

Wybór: w repozytorium. Przy 185 MB wszystko inne to przekombinowanie. Do R2 wrócimy, jeśli kiedyś przekroczymy gigabajt czy dwa.


Barista i właściciel kawiarni: moja rada, raz jeszcze

Dałem tę radę we wpisie o mapie i powtórzę ją, bo ten projekt znów ją potwierdził:

Traktuj AI jak starszego inżyniera, a siebie jak architekta.

Starszy inżynier dużo wie, pracuje szybko i ma własne zdanie. Powie Ci, kiedy w Twoim planie jest dziura. Ale to nie on jest właścicielem produktu. Ty nim jesteś. Zadaniem architekta jest wiedzieć na tyle dużo, żeby się sprzeciwić albo świadomie zaakceptować ryzyko.

W tym projekcie działało to w obie strony.

Gdzie przyjąłem uwagi Claude’a: eksport przez API, GitHub Actions zamiast MCP do codziennych wdrożeń, media w repozytorium, Hugo.

Gdzie to ja się postawiłem:

  • Analityka. Kiedy zapytałem, czy dane SEO zostały zachowane, rozmowa zeszła na analitykę. Claude porównał Umami i Plausible, a ja zgodziłem się spróbować Umami na własnym serwerze. Kilka minut później to zatrzymałem: „wycofajmy to Umami. To kolejny wektor ataku, użyję Clicky”. Dopiero co uciekłem od WordPressa, żeby pozbyć się działającej aplikacji i bazy danych. Stawianie nowych dla licznika odsłon nie miało sensu. Claude wycofał zmiany, a później usunął bazę z serwera.
  • Synchronizacja z Obsidianem. Pierwotny pomysł zakładał, że blog stanie się źródłem prawdy dla mojego vaulta. Claude napisał skrypt porównujący, który działał tylko do odczytu, i liczby wyglądały dobrze. Ale skoro wpisy i tak trafiły do GitHuba, synchronizacja straciła rację bytu. Zrezygnowałem z niej, a Claude wykreślił ją ze specyfikacji, zamiast po cichu o niej zapomnieć.

W żadnym z tych przypadków Claude nie popełnił błędu. To były kompromisy, a kompromisy to decyzja architekta. Zadaniem asystenta było je pokazać. Moim było zdecydować.


Nie parzymy, dopóki nie ma przepisu

To jest ta część, którą polecam najbardziej: niczego nie ruszaliśmy, dopóki nie było pełnej specyfikacji i planu.

Specyfikacja (SPEC.md w repozytorium) obejmowała cele i to, czego nie robimy, wyniki rozpoznania, opisane wyżej opcje, krok po kroku proces migracji, plan przełączenia z planem wycofania oraz wyraźną listę decyzji, które muszę podjąć ja. Była aktualizowana na bieżąco, więc skończyła jako zapis tego, co faktycznie zrobiliśmy, a nie tego, co nam się na początku wydawało.

Zawierała też to, co musiałem zrobić sam. Asystent potrafi dużo, ale do niektórych rzeczy potrzebny jest człowiek z odpowiednimi loginami:

  1. Utworzyć prywatne repozytorium na GitHubie.
  2. Wygenerować w WordPressie hasło aplikacji i wpisać je do lokalnego pliku .env (który Claude najpierw dodał do .gitignore i którego nigdy nie wyświetlił).
  3. Dodać klucz wdrożeniowy jako sekret w GitHubie.
  4. W momencie przełączenia zmienić w panelu DNS dokładnie dwa rekordy DNS typu A (domena główna i www), nie ruszając MX, TXT i NS.
  5. Poprawić rekord SPF. Tego sam bym nie zauważył. Mój SPF zawierał a, co po zmianie DNS pozwoliłoby wspólnemu adresowi IP frontu Mikrusa wysyłać pocztę w imieniu mojej domeny. Claude zaznaczył to w instrukcji przełączenia.
  6. Zgłosić nową sitemapę w Google Search Console.

Każdy krok mówił, co zmienić, gdzie i jak Claude to potem sprawdzi. Kiedy napisałem „DNS zmieniony, dodaj domenę”, Claude najpierw sprawdził autorytatywny serwer nazw, a dopiero potem dodał domenę.


Ciężka robota: Mikrus i jego MCP

Oto co umożliwił serwer MCP Mikrusa, bez otwierania przeze mnie choćby jednej sesji SSH:

  • Najpierw sprawdzenie serwera: dysk, RAM, które porty są zajęte (port 20157 to mapa na żywo, więc blogi dzielą nginx na porcie 30157 jako kolejne wirtualne hosty obok zagor.org).
  • Wczesne sprawdzenie ryzykownego założenia: czy front Mikrusa przekazuje do nginx oryginalną nazwę domeny? Claude postawił stronę testową na darmowej subdomenie i potwierdził, że tak, zanim ktokolwiek oparł na tym projekt.
  • Zablokowany użytkownik do wdrożeń: GitHub Actions loguje się kluczem, który pozwala tylko wgrać pliki do jednego katalogu i przełączyć dowiązanie current. Nic więcej.
  • Podpięcie domeny: dodanie domeny w usłudze Cytrus Mikrusa, która wystawiła certyfikat HTTPS po około 80 sekundach.

W tym samym czasie, na moim laptopie, Claude napisał skrypty eksportu i konwersji, zbudował motyw podobny do Neve, żeby strona dalej wyglądała jak moja, odtworzył tytuły i opisy z Yoast SEO (194 na 194 tytuły się zgadzają), wygenerował ponad sto przekierowań w nginx dla starych adresów i krótkich linków, i sprawdził zgodność adresów: wszystkie 242 stare adresy angielskiego bloga zwracają stronę albo zamierzone przekierowanie.

Każda zmiana to commit. Każdy push buduje i wdraża stronę w około minutę. Każde wydanie to katalog z datą i godziną, więc wycofanie zmian to przełączenie jednego dowiązania. A WordPress przez kilka tygodni stoi nietknięty u starego dostawcy jako ostateczne koło ratunkowe.

Pierwsza wiadomość poszła wczesnym czwartkowym rankiem. Angielski blog działał na prawdziwej domenie w piątek wcześnie rano, jakieś 25 godzin i dwa posiedzenia później.


Druga filiżanka: ten blog

Kiedy coffeejourneys.blog już działał, zapytałem Claude’a, czy zrobimy to samo z tatonawyspach.co.

Napisał plik przekazania dla nowego projektu: co mam przygotować (repozytorium, hasło aplikacji, .env), które skrypty i konfiguracje skopiować, co dostosować i, co najcenniejsze, jakich błędów z pierwszej migracji nie powtarzać. Flaga rsync, która po cichu robiła z każdego wdrożenia pełną kopię 226 MB, 76 „stron”, które okazały się krótkimi linkami, i cała historia z Umami.

Potem uruchomiłem nową sesję w nowym katalogu i wskazałem jej ten plik.

Jedna niespodzianka jednak była. Hosting tatonawyspach.co miał przed stroną mechanizm ochrony przed botami („One moment, please…”), który blokował mój komputer, nawet po wyłączeniu go i dodaniu mojego IP do białej listy w panelu. Serwer w Mikrusie blokowany nie był. Eksport poszedł więc przez MCP prosto z VPS-a: hasło aplikacji trafiło tam tylko na czas pobierania i zostało potem usunięte. Coś, co przy ręcznej migracji kosztowałoby mnie wieczór, tutaj było jednym akapitem w specyfikacji.

Różnica była ogromna. Rozpoznanie i specyfikacja trafiły do repozytorium o 5:04 rano. O 5:25 była tam już strona w Hugo, konwerter, pipeline wdrożeniowy oraz wszystkie 85 wpisów i 15 stron. Media zajmowały tu prawie dwa razy więcej niż na angielskim blogu (348 MB), więc duże zdjęcia od razu zostały zmniejszone. Przełączenie domeny odbyło się tego samego dnia, a wszystkie 126 starych adresów sprawdzono już na prawdziwej domenie. Większość czasu zajęły decyzje, które mogłem podjąć tylko ja, a nie samo budowanie.

To właśnie dają dobra specyfikacja i spisane wnioski. Druga migracja nie była nowym projektem. Była powtórzeniem sprawdzonego przepisu.


Przydatne linki

KategoriaOpisLink
Poprzedni wpisJak powstała mapa na żywoOd luźnego pomysłu do mapy na żywo
Wersja angielskaTen sam wpis na coffeejourneys.bloghttps://coffeejourneys.blog/goodbye-wordpress-migrating-my-blog-to-hugo-with-claude-code-and-a-mikrus-vps/
HostingMikrus, VPS od Jakuba Mrugalskiegohttps://mikr.us/
Asystent AIClaude Codehttps://claude.com/claude-code
Generator stronHugohttps://gohugo.io/
Raporty o lukachWordfence Intelligencehttps://www.wordfence.com/threat-intel/

Wnioski z tej kawowej podróży

  • Twoja powierzchnia ataku to to, co uruchamiasz, a nie to, co publikujesz. Jeśli publikujesz tekst i zdjęcia, prawdopodobnie nie potrzebujesz do tego bazy danych i wtyczek.
  • Najpierw poproś o opinię, dopiero potem o robotę. „Co myślisz?” dało mi sześć poprawek, zanim powstała pierwsza linijka kodu.
  • Traktuj AI jak starszego inżyniera, a siebie jak architekta. Przyjmuj uwagi, kiedy są trafne, i stawiaj się, kiedy kompromis należy do Ciebie.
  • Bez specyfikacji nie startujemy. Opcje z plusami i minusami, spisane decyzje i wyraźna lista kroków dla człowieka.
  • Daj asystentowi ręce. MCP od dostawcy hostingu zamienia konfigurację serwera w kolejny krok planu.
  • Spisuj wnioski. Druga migracja poszła szybko, bo pierwsza zostawiła po sobie przepis.

Moja kawa znów wystygła, ale nie ma już czego łatać.

Czy nadal trzymasz na WordPressie bloga, który w większości jest statyczny? Co Cię przy nim trzyma? Napisz w komentarzu.

Coffee JourneysTechnologienarzędzia